Tip benzerlerine başka eserlerde de rastlanabilen karakter ise sadece o esere mahsus olan kişiliktir.

çok harika bir tanım. hocamın bu açıklamasına katılıyorum. Tip geneldir, genel özellikler taşır. her insan bir tip in temsilcisidir. iyi , kötü , saf, cesur, korkak, cömert. v.s...
bütün bu özellikler çok belirginse karakter olur. karakterlerin özellikleri keskindir . abartılıdır. örneğin : bir romanda herkes vatanını severse , vatan sever tipler olurlar. ama vatan söz konusu olduğunda çarpışıyorsa, canını feda edebiliyorsa karakterdir. ya da Moliere'nin Cimrisinde , baş kahraman olan ''Cimri'' cimrilik huyunu abarttığı için karakterdir. yoksa her insan biraz cimridir biraz cömerttir.
neticede ''karakter''eserdeki kahramanların diğer insanlardan ayrılan ve sivri belirgin yönlerini, yönlerini ifade eder.

Şöyle bir ayrım da yapılabilir aslında. Türk Edebiyatında Tanzimat öncesi eserler de tipler vardır.Çünkü onlar hep tek kişilik özellikleriyle ön plana çıkıyorlar. Battal Gazi(kahraman), Mecnun(aşık), Oğuz Kağan(kahraman) gibi.

Ama Tanzimattan sonra roman ve hikayeyle birlikte kahramanların özellikleri olaylar karşısında farklılıklar gösterir. Örneğin romanda doğruluğu dürüstlüğü ile ön plana çıkarılmış bir kahraman bir bakarsınız romanın bir yerinde yalan söylemiş.Yani davranışları olaylar karşısında farklılıklar gösterir. Her zaman aynı özelliği göstermemiş ya da tek bir kişilik özelliğiyle ön plana çıkarılmamış. Bu da karakter oluyor.

Ama Tanzimattan sonraki her romanda da karakter vardır da diyemeyiz. Ahmet Mithat'ın Felatun Beyi de Rakım Efendisi de tiptir.