Merhaba , bu ilk ziyaretinizse? Kayıt olmak için tıklayın.
Üye paneli
Kullanıcı Adı

Şifreniz




İsimlerin Anlamı

Bilgi Deposu kategorisinde açılmış olan İsimlerin Anlamı konusu , E r k e k İ s i m l e r i ABAD: (FAR) Şen, bayındır. (AR) Sonsuz gelecek zamanlar. ABADÎ: (FAR) Şen, bayındır, mamurlukla ilgili. ABAKA HAN: (TR) ...



  1. #1
    By.Kutlu - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Çevrim Dışı Patron
    Üyelik tarihi
    Jul 2009
    Bulunduğu yer
    İzmir
    Mesajlar
    8.106
    Tecrübe Puanı
    10

    Standart İsimlerin Anlamı


    Erkekİsimleri


    ABAD: (FAR) Şen, bayındır. (AR) Sonsuz gelecek zamanlar.
    ABADÎ: (FAR) Şen, bayındır, mamurlukla ilgili.
    ABAKA HAN: (TR) İlhanlı hükümdarı Hülagu'nun oğlu.
    ABAY (TR) Beceri. Sezgi, anlayış, dikkat.
    ABAZA: (TR) Karaçay-Çerkes Özerk bölgesinde yaşayan müslüman bir halk.
    ABBAD: (AR) Allaha itaat ve ibadet eden, kulluğunu hakkıyla yerine getiren.
    ABBAS (AR) Sert, çatık kaşlı kimse. Arslan
    ABBAZ: (FAR) Yüzgeç, yüzücü.
    ABDİ: (AR) Kulluk ve itaat eden.
    ABDULLAH: (AR) Allah'ın kulu.
    ABDURRAHMAN: (AR) Rahman'ın kulu. Rahman; Allah'ın isimlerindendir.
    ABDURRAUF: (AR) Rauf olan Allah'ın kulu.
    ABDUSSABUR: (AR) Sonsuz sabır ve genişlik sahibi Allah'ın kulu. Allah'ın isimlerinden
    ABDÜDDAR: (AR) Zararlı şeyleri ve sebeblerini bir hikmet için yaratan Allah'ın kulu.
    ABDÜLAFUV: (AR) Geniş af ve mağfiret sahibi yüce Allah'ın kulu.
    ABDÜLALİ: (AR) Yüce, ulu, şan ve şeref sahibi Allah'ın kulu.
    ABDÜLALİM (AR) Alim ve mükemmel bilgiye sahip olan Allah'ın kulu.
    ABDÜLAZİM: (AR) Azamet ve büyüklük sahibi Allah'ın kulu.
    ABDÜLAZİZ: (AR) Büyük ve aziz olan, izzet ve şeref sahibi Allah'ın kulu.
    ABDÜLBAKİ: (AR) Sonsuz, ebedi olan Allah'ın kulu
    ABDÜLCEBBAR: (AR) Cebredici, zorlayıcı, kuvvet ve kudret sahibi Allah'ın kulu.
    ABDÜLCELİL: (AR) Büyük, ulu, yüce Allah'ın kulu.
    ABDÜLCEMAL: (AR) Güzellikleri kendinde toplayan Allah'ın kulu.
    ABDÜLCEVAT: (AR) Cömert olan Allah'ın kulu.
    ABDÜLFETTAH: (AR) Zafer kazanmış, üstün gelmiş, fetheden açan Allah'ın kulu.
    ABDÜLGAFFAR: (AR) Kullarının günahlarını affeden Allah'ın kulu.
    ABDÜLGAFUR: (AR) Kullarının günahlarını tekrar tekrar bağışlayıcı olan Allah'ın kulu. ABDÜLGANİ: (AR) Zengin, varlıklı, bol, doygun olan Allah'ın kulu.
    ABDÜLHAK: (AR) Hak ve gerçek olan, varlığı hiç değişmeden duran Allah'ın kulu. ABDÜLHALİM: (AR) Tabiatı yavaş olan, yumuşak huylu, hikmetli Allah'ın kulu. ABDÜLHAMİD. (AR) Hamdolunmuş, övülmüş, Allah'ın kulu.
    ABDÜLKADİR: (AR) Bitmez tükenmez kuvvet sahibi olan,Allah'ın kulu
    ABDÜLKERİM: (AR) Keremi bol, cömert olan Aziz ve Celil Allah'ın kulu.
    ABDÜLLATİF: (AR) Latif, güzel, yumuşak, hoş, nazik olan Allah'ın kulu.
    ABDÜLMACİD: (AR) Şanı büyük, cömertlik ve keremi bol olan, Allah'ın kulu.
    ABDÜLMALİK: (AR) Sahip olan, her şeyin mülkiyetinin sahibi olan Allah'ın kulu.
    ABDÜLMECİD: (AR) Şanı büyük ve yüksek olan, Allah'ın kulu.
    ABDÜLMENNAN: (AR) Çok ihsan eden, ihsanı bol olan Allah'ın kulu.
    ABDÜSSAMED: (AR) Kimseye hiçbir şeye muhtaç olmayan, Allah'ın kulu.
    ABDÜSSELAM: (AR) Barış, rahatlık, selamete çıkaran, Allah'ın kulu.
    ABDÜSSETTAR: (AR) Günahları örten, gizleyen Allah'ın kulu.
    ABER: (AR) Hz. Nuh'un erkek torunu.
    ABGUN: (FAR) Mavi renk. Gök. Parlak. Nişasta.
    ABHER: (AR) Nergis çiçeği. Yasemin. Dolu kap.
    ABILAY HAN: (TR) Kazak Hanı. Ülkesini Çinlilere, karşı ustaca savundu
    ABIŞKA NOYAN: (TR) İlhanlı komutan. (XIII-XIV. yy.)
    ABHİZ: (FAR) Er. Büyük dalga. Kaynak. Su yolu.
    ABİD: (AR) Allah'a ibadet eden, çok ibadet eden, zahid.
    ABİDE: (AR) Anıt. Önemli ve değerli yapıt.
    ABİDİN: (AR) İbadet edenler. Zeynel Abidin'den kısaltma isim.
    ABUZER: (FAR+AR) Altın suyu. Altın suyu gibi parlak ve görkemli.
    ABUZETTİN: (AR) Din yolunda çabuk, hızlı giden
    ACA: (TR) Amca, ağabey. Güçlü kuvvetli, başladığı işi bitiren.
    ACAHAN: (TR) (bkz. Aca).
    ACAR: (TR) Becerikli. Atılgan, ele avuca sığmaz. Halk.
    ACARALP: (TR) Yiğit, becerikli, cesur kişi.
    ACARBAY: (TR) Becerikli. Atılgan yiğit
    ACARER: (TR) Becerikli. Atılgan yiğit
    ACARKAN: (TR)Yiğit, becerikli, cesur kişi.
    ACARMAN: (TR) Çevik, becerikli, girişken.
    ACARÖZ: (TR) Özünde yiğitlik bulunan.
    ACARSOY: (TR) Yiğit, soylu.
    ACEM: (AR) Arap olmayan milletlerin hepsi. İranlı, İran halkından biri.
    ACLAN: (AR) Hızlı, çabuk, telaşlı.
    ACUN: (AR) Dünya, varlık.
    ACUNAL: (TR) Dünyayı kapsayan, dünyayı fetheden.
    ACUNALP: (TR) (bkz. Acunal).
    ACUNMAN: (TR) Dünyaca tanınmış, ünlü.
    ADAHAN: (TR) Adanın hakimi, yöneticisi.
    ADAL: (TR) "Adın yayılsın, ün kazan" manasında.
    ADALETTİN : (AR) Dinin adaleti
    ADEM: Allah'ın yarattığı ilk insan, insan soyunun atası ve ilk peygamberi. Adam.
    ADİL: (AR) Doğruluk gösteren. Doğru. Eşit, eş, müsavi. Adaletli davranan.
    ADİLHAN: (AR+TR) Adil yönetici.
    ADNAN: (AR) Cennette ölümsüzlüğe kavuşan kimse.
    AFFAN: (AR) Kötü şeylerden kaçınan, kötülüklerden uzaklaşan, temiz.
    AFGAN: (AR) Heyecanlı, çabuk öfkelenen. Orta Asya'da yaşayan müslüman bir kavim. AFŞAR: (TR) Oğuz Türklerinin 24 boyundan biri. Çabuk iş gören, çevik, atılgan
    AFŞİN: (TR) Zırh, silah.
    AGAH: (FAR) Bilgili, haberli, uyanık, afif. Vakıf olmuş, malumatlı.
    AĞAR: (TR) Beyaz renkli. Açık tavırlı, samimi. Asil, onurlu, şerefli.
    AHAD: (AR) Bir, kişi, kimse.Birler, birden dokuza kadar olan sayılar.
    AHFEŞ: (AR) Küçük gözlü, zayıf bakışlı. Yalnız gece gören kimse.
    AHİD: (AR) Bir şeyin yerine getirilmesini emretmek. Söz vermek.
    AHMER: (AR) Kırmızı, kızıl.
    AHVER: (AR) Müşteri yüzlü, güzel gözlü adam. Zeki, akıllı.
    AHMET : (AR) Övülmeye değer. Beğenilmiş. Allah'a şükreden
    AKABE: (AR) Sarp geçit, çıkılması zor yokuş. Tehlike. Atlatılması zor güçlü.
    AKAD: (TR) Doğruluğuyla, dürüstlüğüyle tanınmış kimse.
    AKALP: (TR) Doğruluğu ve dürüstlüğüyle tanınan kimse.
    AKALIN: (TR) Alnı açık, suçu olmayan, onurlu.
    AKANSEL: (TR) Akarsu. Uzun mesafeler geçerek denize dökülen akarsu.
    AKAR: (TR) Akıp geçen. Gelir getiren.
    AKASOY: (TR) Sevilen, sayılan soydan gelen
    AKBATU: (TR) Yiğit erkek.
    AKBATUN: (TR) (bkz. Akbatu).
    AKCEBE: (TR) Beyaz zırh sahibi yiğit.
    AKGÜN: (TR) Mutlu, sevinçli gün.
    AKHAN: (TR) Dürüst hakan.
    AKALP: (TR) Cömert, eli açık yiğit.
    AKIMAN: (TR) Cömert, eli açık kimse.
    AKIN: (TR) Her engeli aşan, güçlüklerden yılmayan, hızlı hareket kabiliyetine sahip. AKINALP: (TR) Akın yapan yiğit. Yiğit.
    AKINCI: (TR) Osmanlılarda ileri karakol. Ani vurkaçlarla düşmanlarının moralini bozan uç süvarileri. Hafif süvari.
    AKINTAN: (TR) Tan yeri ağarırken yapılan akın
    AKİF: (AR) Bir şeyde sebat eden. İbadet eden. Direnen.
    AKİL: (AR) Akıllı, akıl sahibi. Uslu, kavrayışlı.
    AKMAN: (TR) Temiz, beyaz, güzel insan. Yaşlı kimse.
    AKMANER: (TR) (bkz. Ak:-)man).
    AKSIN: (TR) Temiz, doğru, dürüstsün.
    AKSOY: (TR) Temiz soylu.
    AKSUN: (TR) (bkz. Aksu).
    AKSUNGUR: (TR) Doğan cinsinden bir tür av kuşu.
    AKŞİT: (TR) Kutlu uğurlu. Ak. Güneş, nur, aydınlık.
    AKTAY: (TR) Beyaz tay.
    AKTAÇ: (TR) Beyaz taç.
    AKTAN: (TR) Aydınlık, mehtaplı gece.
    AKTAR: (TR) Parlak, aydınlık sabah.
    AKTAŞ: (TR) Mermer.
    AKTEKİN: (TR) Parlak, görkemli, temiz huylu yiğit.
    AKTEMÜR: (TR) Akdemir.
    AKYOL: (TR) Dürüst, doğru ve iyi yol.
    AKAD: Soyluluk, Onurlu bir kişiliğe sahip olmak
    AKIN: Hızlı bir biçimde düşmana yapılan saldırı
    AKİF: Dünya işlerinden uzaklaşıp, ibadet için Allah'a yönelen
    AKİL: Akıllı , Rüştünü kanıtlama konumuna gelmiş , yaptıklarının farkında olan
    ALAATTİN: (AR) Dini yüceltmek için din uğruna çalışan kimse.
    ALATAY: (TR) Derisinde be:-)nekler olan tay.
    ALEMDAR: (AR+FAR) Bayrak veya sancak tutan, taşıyan, bayraktar, sancaktar.
    ALGIN: (TR) Güçlü, iyi, güzel, sıcakkanlı, sevimli. Sevdalı, aşık, vurgun. Hızlı akan su.
    ALİ: (AR) Yüce, ulu, yüksek.
    ALİCAN: (AR+FAR) Ali ve can isimlerinin bir araya gelmesinden meydana gelmiştir.
    ALİM: (Ar.) Çok okumuş, bilgin.Çok bilen. Sonsuz. İlim sahibi.
    ALİŞAN: (AR+FAR) Şan ve şerefi yüce ve yüksek olan çok değerli.
    ALİYAR : (AR+FAR) Yar, dost, sevgili. Alinin dostu, sevgili adı. Yüce dost.
    ALKIM: (TR) Gökkuşağı.
    ALKIN: (TR) Sevdalı, aşık, vurgun. El çırpma, övme.
    ALP: (TR) Eski Türklerde kahraman, yiğit, cesur, bahadır, pehlivan.
    ALPAGU: (TR) Tek başına düşmana saldıran yiğit.
    ALPASLAN: (TR) Arslan gibi cesur ve yiğit, savaş beyi.
    ALPAY: (TR) Cesur, yiğit kimse.
    ALPER: (TR) (bkz. Alp).
    ALPEREN: (TR) Yiğit, bahadır.
    ALPERTUNGA: (TR) Efsanevi Türk hükümdarı ve destan kahramanı.
    ALPGİRAY: (TR) Yiğit hükümdar.
    ALPHAN: (TR) Yiğit hükümdar.
    ALPKAN: (TR) Yiğit soydan gelen.
    ALPKIN: (TR) Keskin kılıç.
    ALPMAN: (TR) Yiğit, cesur, kahraman.
    ALPSOY: (TR) Yiğit ve cesur soya mensub.
    ALPTEKİN: (TR) Kahraman şehzade. Birleşik isim. Alp: Kahraman, Tekin: Şehzade.
    ALTAN: (TR) Sabahın güneş doğarkenki zamanı. Hakanlara verilen unvan,
    ALTAY: (TR) Asya'da Batı Sibirya ile Moğolistan'ı ayıran dağlık bölge.
    ALTUĞ: (TR) Kırmızı tuğ
    ALTUNAY: (TR) Ay'ın sarı renkli hali
    ALTUNÇ: (TR) Bakır alaşımı. Kırmızı bakır. Kırmızı, al gözlü.
    ALTUNER: (TR) Değerli kimse.
    ALTUNHAN: (TR) Zengin hakan.
    ANIL: Ölçülü davranan, hoşa giden kimse
    ARAF: (AR) Cennet ile cehennem arasındaki yer. Sert, tepe. Adetler, usuller.
    ARAL: (TR) Birbirine yakın adalar topluluğu. Orta Asya'da bir göl.
    ARASTR) Kalın Yün, At kılı anlamında . Doğu Anadoluda bir nehir.
    ARDA: (TR) Eskiden bazı çavuşların elde tuttukları uzun değnek. İşaret için dikilen değnek. Çıkrıkçı kalemi. Sonra gelen.
    AREF: (AR) Pek maruf, çok bilinen. Arif, anlayışlı ve bilgili.
    AREL: (TR) Temiz, dürüst kimse.
    ARGU: (TR) İki dağ arası, uçurum.
    ARGUN: (TR) Zayıf, güçsüz, düşkün, dermansız, zebun.
    ARGÜN: (TR) Temiz, aydınlık gün.
    ARHAN: (TR) Üstün nitelikli, gururlu bakan.
    ARICAN: (TR) Temiz, doğru kimse.
    ARIÇ: (TR) Barış, asayiş.
    ARİF: (AR) Meşhur, çok tanınmış. Bilgi sahibi. Bilen, bilgili, irfan sahibi.
    ARIHAN: (TR) (bkz. Arhan).
    ARIKAL: (TR) Temiz, doğru, dürüst kal.
    ARIKAN: (TR) Temiz soy.
    ARIKHAN: (TR) (bkz. Arhan)
    ARIN: (TR) Temiz, arı, saf. Alın. Yüz, cephe. Dağların, tepelerin yüzü.
    ARINÇ: (TR) Temiz, saf, arı.Barış.
    ARISAL: (TR) Arı gibi çalışkan kimse.
    ARISAN: (TR) Temiz, doğru tanınmış kimse.
    ARISOY: (TR) (bkz. Arısan).
    ARITAN: (TR) Temizleyen, arı duruma getiren.
    ARKAN: (AR) Temiz, ari kandan gelen.Üstün galip.
    ARKIN: (TR) Yavaş, ağır, sakin, gelecek yıl.
    ARKUT: (TR) Temiz, uğurlu, kutlu.
    ARMAN: (FAR) Hasret, özleme. Zahmet, sıkıntı. Teessüf. Pişmanlık.
    ARSAL: (TR) Temiz huylu, namuslu.
    ARSEBÜK: Temiz ruhlu ve çabuk. Toy. Namus konusunda titiz.
    ARSLAN: (TR) Kuvvet ve saldırganlığıyla tanınan hayvan. Cesur adam, bahadır.
    ARSLANGİRAY: (TR) Cesur, korkusuz han.
    ARSLANŞAH: (TR) Arslan gibi cesur ve yiğit şah, kral.
    ARTAN: (TR) Yarar, fayda. Üstünlük, meziyet, nitelik.
    ARTUÇ: (TR) Ucu sivri demirle donanmış mızrak.
    ARZIK: (TR) Dindar, sofu.
    AS: (AR) Mersin ağacı. (FAR) Değirmen.
    ASAF: (AR) Vezir. Erdem, ileri görüşlülük, yönetimde başarı.
    ASAL: (TR) Başlıca, esaslı, temel.
    ASALET: (AR) Soy temizliği, soyluluk.
    ASIF: (AR) Pek sert, pek şiddetli, şiddetle esen.
    ASİL: (AR) Sağlam. İyice kökleşmiş, yüksek duygularla hareket eden.
    ASIM: (AR) Yasak, yanına yaklaşılamayan. Günahtan, haramdan çekinen.
    ASKER: (AR) Ordu, ordu örgülüyle ilgili. Vazife yapan. Rütbesiz asker, er.
    ASRİ: (AR) Zamana uygun, çağdaş.
    ASUTAY: (TR) Hırçın tay.
    AŞIK: (TR) Bir başkasını aşkla seven. Dalgın, unutkan.
    AŞİR: (AR) Ondabir, onuncu. Samimi dost ve arkadaş. Koca.
    AŞKIN: (TR) Geçkin, aşmış olan. Coşkun. Fazla. Sonra. Benzerlerinden daha üstün.
    AŞKINER: (TR) (bkz. Aşkın).
    ATA: (TR) Baba. Soyun geçmişte yaşamış ferdi. Vermiş, veriş. Bağışlama, ihsan
    ATABEK: (TR) Selçuklu devletinde şehzadelerin terbiyesiyle vazifeli şahıs. Lala.
    ATABEY: (TR) Devlet yönetiminde bir san. Lala.
    ATACAN: (TR) (bkz. Ata).
    ATAÇ: (TR) Atalardan gelen, atalarla ilgili olan.
    ATAERGİN: (TR) (bkz. Ata).
    ATAHAN: (TR) (bkz. Ata).
    ATAKAN: (TR) Düşünmeksizin her işe sokulan adam. İleri atılan.
    ATALAY: (TR) Ünlü, namlı, şöhretli.
    ATAMAN: (TR) Ata kişi, başkan, önder.
    ATANER: (TR) (bkz. Ata).
    ATASAGUN: (TR) Eski Türklerde hekimlere verilen isim.
    ATASAN: (TR) (bkz. Ata).
    ATASEVEN: (TR) (bkz. Ata).
    ATASOY: (TR) (bkz. Ata).
    ATATUĞ: (TR) (bkz. Ata).
    ATAULLAH: (AR) Allah'ın bağışladığı, hediye ettiği, ihsanı, lütfü.
    ATAY: (TR) Bilinen, tanınmış.
    ATIF: (AR) Çevirme, meylet:-)tirme, imale.Merhamet sahibi, şefkatli, acıyan.
    ATİK: (AR) Sırtın üst kısmı. Berrak, saf, karışmamış, kıymetli.
    ATILAY: (TR) Ünlü, namlı, şöhretli. Atilla'dan sonra tahta geçen ünlü hükümdar.
    ATILGAN: (TR) Karşısına çıkabilecek tehlikelerden korkmadan ileriye atılan.
    ATİLLA: (TR) Büyük, ünlü. Babacık. Savaşçı, fatih. Hun Türklerinin büyük imparatoru
    ATKIN: (TR) Atılmış. Kumaş dokumada kullanılan tabir.
    ATLAN: (TR) Ata bin.
    ATLAS: (TR) Üstü ipek, altı pamuk kumaş, diba. Düz, havasız, tüysüz.
    ATLIHAN: (TR) Ata binmiş süvari.
    ATTAR: (AR) Güzel kokulu bitki özleri vb. satan, güzel koku ticareti yapan kimse.
    ATUF: (AR) Birine sevgisi olan, sevgi duyan. Allah'a karşı sevgi duyan.
    AVCI: (TR) Avlanan, av sporu yapan kişi. Bir şeyi elde etmeye uğraşan.
    AVNİ: (AR) Yardımla ilgili, yardıma ait.
    AVaaaaAH: (AR) Allah'ın yardımı.
    AYALP: (TR) Ay kadar parlak ve güzel, yiğit.
    AYANA: (TR) Saygı.
    AYAYDIN: (TR) Ay ışığı, aydınlığı.
    AYAZ: (TR) Soğuk ve Durgun hava. Dondurucu soğuk.
    AYBAR: (TR) Gösterişli, heybetli, görkemli. Korku veren.
    AYBEG: (TR) Ay gibi temiz ve aydın yönetici, ileri gelen, bey.
    AYBERK: (TR) Sağlam ay, sağlam kişilik. Şimşek, ay'ın şimşek gibi parlaklığı.
    AYÇETİN: (TR) Zor, güç ay.
    AYDEMİR: (TR) Marangozların kullandığı kavisli bir keser çeşidi.
    AYDIN: (TR) Aylı gece. Aydınlık, ışıklı, parlak. Okumuş, kültürlü ileri fikirli, münevver.
    AYDINALP: (TR) Münevver, bilgili, yiğit, kahraman kişi.
    AYDİNÇ: (TR) Cesur, aydın.
    AYDINTAN: (TR) Şafak vakti.
    AYDOLUN: (TR) Dolunay, mehtap.
    AYGUT: (TR) Karşılık, ödül.
    AYHAN: (TR) Ay sahibi, ay hakimi. Oğuz Kağan Destanı'na göre, Oğuz'un altı oğlundan biri. Efsanede bahsedilen, Oğuz'un ışıktan doğan karısından olan 3 oğlundan biri. Ayhan'ın 4 oğlu 24 Oğuz boyunun 4'ünü oluşturur. Bunlar Bozoklu soyudur.
    AYKAÇ: (TR) Söyleyen, konuşan.Akıl veren. Ozan, şair.
    AYKAN: (TR) Soylu, asil, temiz kişi.
    AYKUT: (TR) Kutlu, uğurlu ay. Karşılık, mükafat.
    AYKUTALP: (TR) Mükafat veren kahraman, iyi karşılık veren bahadır.
    AYMAN: (TR) Ay gibi güzel, ışıklı kimse.
    AYRAL: (TR) Benzerlerinden farklı olan, kendine özgü, değişik.
    AYSAL: (TR) Ay gibi, ay'a ben:-)zeyen.
    AYSAN: (TR) Ay gibi, ay yüzlü.
    AYTAÇ: (TR) Başa takılan ay şeklinde taç.
    AYTEK: (TR) Ay gibi (Eski Türkçede tek/teg olarak kullanılmıştır).
    AYTEKİN: (TR) Ay şehzadesi, ay prensi.
    AYTOLUN: (TR) Dolunay. Ay'ın ondördü gibi güzel.
    AYTUĞ: (TR) Mızrağın ucuna yapılmış ayın üstüne yapılan tüy.
    AYTÜN: (TR) Ay ve gece.
    AYVAZ: (AR) Arapça ivaz sözcüğünün bozulmuş şekli. Karagöz perdesinin belli başlı tiplerinden biri. Köroğlu destanında bir kahraman.
    AYZER: (TR-AR) Altın renginde ay. Ay'ın altın rengini aldığı an.
    AZAD/AZAT: (FAR) Hür, serbest. Kimseye bağımlı olmayan. Kurtulmuş.
    AZAMET: (AR) Büyüklük, ululuk.
    AZER: (FAR- İBR) Ateş. İbrahim'in babası olduğu söylenir.
    AZİM: (AR) Büyük, ulu, cesim, iri, muhteşem. Kuvvetli, şiddetli, derecesi yüksek.
    AZİZ: (AR) Sayın. Sevgili. Veli, evliya, ermiş. Az bulunur.
    AZMİ: (AR) Kasıt, niyetlilik karar. Kemikli. Güçlü, kuvvetli.

    Bir ülkenin geleceği mühendislerinin becerisi ile sınırlıdır..!
    Taklitlerimden ve WebKutlu.Com taklitlerinden sakının

  2. #2
    By.Kutlu - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Çevrim Dışı Patron
    Üyelik tarihi
    Jul 2009
    Bulunduğu yer
    İzmir
    Mesajlar
    8.106
    Tecrübe Puanı
    10

    Standart Cevap: İsimlerin Anlamı

    BABÜR: Hindistan'da yaşayan bir tür kaplan/Babür imp. kurucusu Babürşah'tan
    BAĞATUR: (TR) Cesur yiğit.
    BAĞDAŞ: (TR) Yakın arkadaş, dost.
    BAĞIŞ: (TR) Bağışlanan şey, ihsan. Sıçrayış, atlama.
    BAĞIŞCAN: (TR) (bkz. Bağış).
    BAĞIŞHAN: (TR) (bkz. Bağış).
    BAĞLAM: (TR) Cinsleri ayrı ya da birbirlerine yakın olan şeylerin bir arada bağlanmışı, demet, deste.
    BAHA: (AR) Değer fiyat, kıymatinin karşılığı, Ederi
    BAHADIR: (FAR) Cesur, yiğit, kahraman, atak, gözünü daldan budaktan esirgemeyen. BAHADIRHAN: (FAR-TR) (bkz. Bahadır).
    BAHAEDDİN / BAHATTİN : (AR) Dinin güzelliği.
    BAHAMRA: (AR) Irak'ta bir yer.
    BAHAULLAH: (AR) Allah katında değer ve kıymet sahibi.
    BAHİR: (AR) Deniz, derya. Belli, besbelli, açık, apaçık. Işıklı, parlak, güzel.
    BAHİT: (AR) Bahtı açık şanslı.
    BAHRA: (AR) Timur devletinin güney sınırını koruyan eski bir sınır kalesi.
    BAHRİ: (AR) Denizle ilgili, denizci, denizin gücü, sonsuzluğu
    BAHTİYAR: (FAR) Mutlu, talihli, Hayatından memnunolan
    BAKİ: (AR)Süreklilik sahibi, sonsuza kadar kalan, sonsuz, sonu olmayan
    BALA: (TR) Çocuk yavru. Yüksek, yüce, yukarı. Azat.
    BALABAN: (TR) Er. Bir tür yırtıcı kuş. İri cins bir tür Doğan (kuş). Gürbüz canlı, cüsseli, insan veya hayvan.
    BALAMAN: (TR) (bkz. Balaban).
    BALAMİR: (TR) Eski bir Türk kağanı. (IV. yy.) Alanları ve Ostrogotları yenerek batıya sürdü.
    BALATEKİN: (TR) (bkz. Balaban).
    BALCAN: (TR) Bal gibi tatlı canlı.
    BALDEMİR: (TR) Güçlü, kuvvetli, şirin.
    BALER: (TR) Tatlı dilli, cana yakın kimse.
    BALIM. (TR) Kardeş. Çok sevgili, samimi arkadaş.
    BALİ: (AR) Eski, koca, köhne.
    BALİSOY: (AR+TR) Eski, köklü soydan gelen.
    BALK: (TR) Şimşek.
    BALKAN: (TR) Sarp ve ormanlık sıradağları. Avrupa'nın güneydoğu bölgesine verilen isim. Bulgaristan, Yunanistan, Yugoslavya, Arnavutluk ve Romanya'yı içerir.
    BALKAR: (TR) Kuzey Kafkasya'da yaşayan bir Türk boyu. Kıpçaklann bir kolu.
    BALKI: (TR) Parıltı, ışık. Güzel parlak, süslü. Şimşek.
    BALKIR: (TR) Parıltı, ışık, şimşek.
    BALKOÇ: (TR) (bkz. Balkı).
    BALSAN: (TR) (bkz. Balım).
    BARAK: (TR) Oğuzların Bayat boyuna mensup bir oymak. Gaziantep, Kilis ve Nizip çevresinde yaşarlar.
    BARAN: (FAR) Yağmur.
    BARANSEL: (FAR+TR) (bkz. Baran).
    BARAY: (TR) Ezeli, öncesi olmayan, öncesiz.
    BARBAROS: (İTA) Kırmızı sakal. Baba Oruç. Türk denizci kaptanı derya. Oruç Gazi'nin İtalyanlarca meşhur olan ismi. Kanuni döneminde yaşayan ünlü denizci. Barbaros Hayrettin olarak bilinmektedir.
    BARIK: (TR) Sivri tepeler arasındaki uçurum, yüksek kayalıklardaki çatlaklıklar. Yeşillik, çayırlık yer.
    BARIKHAN: (TR) (bkz. Barık).
    BARIM: (TR) Varlık, servet, zenginlik.
    BARIN: (TR) Bütün, hep. Güç kuvvet. Göğüs. Moğol devrinde Orta Asya'da büyük beyliklerden biri.
    BARIŞ: (TR) Savaşsızlık durumu. 2. Savaştan sonra silah bırakma, uzlaşma. Dirlik, düzenlik.
    BARIŞCAN: (TR) (bkz. Barış).
    BARİK: (AR) Parıldayan. Nazik, dakik, ince.
    BARKAN: (TR) Çöllerde rüzgarın esme yönüne diaaa doğrultuda oluşan ay biçimindeki küçük kumsal külle. Hareketli kumul.
    BARKIN: (TR) Yolculuk eden, yolcu gezgin.
    BARLAS: (TR) Kahraman, savaşçı.
    BARS: (TR) Kaplana benzeyen yırtıcı hayvan. Arı oğulu. Pars
    BARTU: (TR) En eski Türk kağanlarından biri.
    BASRİ. (AR) Gören, görme ile ilgili, görebilmek
    BAŞAR: (TR) Başarılı ol, işi sonuçlandır.
    BAŞARMAN: (TR) Yaptığı işi başarıyla sonuçlandıran.
    BAŞAY: (TR) Birinci, ilkay.
    BAŞBUĞ: (TR) Başkumandan, hükümdar.
    BAŞEĞMEZ: (TR) Buyruk altına girmeyen, kişilikli.
    BAŞER: (TR) (bkz. Başar).
    BAŞİR: (AR) Müjdeci. Güler yüzlü, mesut, mutlu. (bkz. Beşir).
    BAŞKAYA: (TR) Kayaların başı, güçlü, kuvvetli.
    BAŞKAYNAK: (TR) İlk kaynak. Ana kaynak.
    BAŞKUR: (TR) Türk çadırlarının çevresindeki kanatlan örten bölümlerin üst tarafına bağlanan kuşak.
    BAŞKURT: (TR) Ural dağlan güneyinde yaşayan ve Türklerin Kıpçak kolundan olan bir boy. Asıl ismi Başkırt'tır.
    BAŞKUT: (TR) Kutlu, talihli kimse.
    BAŞOK: (TR) Önde olan yiğit.
    BAŞOL: (TR) Başta ol, önder ol.
    BAŞÖZ: (TR) Önemli soydan gelen.
    BAŞSOY: (TR) (bkz. Başöz).
    BAŞTUGAY: (TR) (bkz. Başok).
    BAŞTUĞ: (TR) (bkz. Başman).
    BATIBOY: (TR)Türklerin göç sonucu batıya yerleşen oymakları.
    BATIHAN: (TR) (bkz. Batı).
    BATI: (TR) Güneşin battığı yön ve bu yöndeki ülkeler.
    BATIKAN: (TR) Batı+ Khan Batının Hanı ya da Batının Kanı anlamında
    BATIR: (TR) Yiğit, kahraman, bahadır.
    BATIRAY: (TR) (bkz. Batır).
    BATIRHAN: (TR) (bkz. Batır).
    BATTAL: (AR) Cesur, kahraman. Pek büyük.
    BATU: (TR) Üstün gelen, gücü yeten, galip.
    BATUĞ: (TR) (bkz. Batu).
    BATUHAN: (TR) Altınordu devletinin kurucusu (1204-1255). Cengiz Han'ın torunu.
    BATUR: (TR) Kahraman, yiğit, cesur, bahadır.
    BATURALP: (TR) Yiğitler yiğidi.
    BATURAY: (TR) (bkz. Batur).
    BATURHAN: (TR) (bkz. Batur).
    BAVER: (FAR) inanma, güvenme. Sağlam, pek doğru.
    BAYAR: (TR) Ulu, yüce saygın, soylu. Ekilmemiş toprak.
    BAYAZID: (AR) (bkz, Bayezit).
    BAYBARS: (TR) Bahri Memlüklerin sultanı olup Kıpçak ülkesinde doğmuştur.
    BAYBAŞ: (TR) Zengin, ileri gelen, saygın.
    BAYBEK: (TR) (bkz, Baybaş).
    BAYBORA: (TR) Fırtına.
    BAYCAN: (TR) (bkz. Baybaş).
    BAYÇA: (TR) Zengin, varlıklı.
    BAYDAK: (TR) Bayrak.
    BAYDAN: (TR) Şımarık, gururlu, kendini beğenmiş.
    BAYDAR: (TR) Kırım yarımadasında Sivastopol şehrinin güneyinde tartada bir Türk köyü. Güzellik ve bereketiyle ünlüdür.
    BAYDIR: (TR) Güçlü, kuvvetli.
    BAYDU: (TR) İlhanlı devleti hükümdarı Hulagunun torunu. 11 ay İlhanlı devleti hükümdarı oldu.
    BAYDUR: (TR) Güçlü, kuvvetli, cesur.
    BAYDURALP: (TR) (bkz. Baydur).
    BAYER: (TR) Zengin, varlıklı kimse.
    BAYEZİT: (AR) Çeşitli zamanlarda yaşamış Osmanlı şehzadelerinin genel adı.
    BAYGÜÇ: (TR) Zengin ve güçlü kimse.
    BAYKAN: (TR) (bkz, Baygüç).
    BAYINDIR: (TR) İmar edilmiş, mamur.
    BAYKAL: (TR) Yaban kısrağı. Deniz. Moğolistandaki büyük göl
    BAYKAM: (TR) Hekim, doktor.
    BAYKAN: (TR) Bay soyundan, zengin.
    BAYKARA: (AR) Bir kuş türü. Malı çok olan. Böbürlenerek, salınarak yürüme.
    BAYKOCA: (TR) Varlıklı, saygın.
    BAYKURT: (TR) (bkz. Baykoca).
    BAYKUT: (TR) Kutlu talihli.
    BAYKUTAY: (TR) (bkz. Baykut).
    BAYMAN: (TR) Varlıklı, saygın.
    BAYRAKTAR: (FAR) Bayrak taşıyan.
    BAYRAM: (TR) Neşe ve sevinç günü. Dini ya da milli bakımdan özel değeri olan ve milletçe kutlamalar yapılan gün veya günler.
    BAYRI: (TR) Çok eski zamanlarda var olmuş, eskiden beri var olan.
    BAYRU: (TR) (bkz. Bayrı).
    BAYRUALP: (TR) (bkz. Bayru).
    BAYRUHAN: (TR) (bkz. Bayru).
    BAYSAL: (TR) Soylu, ünlü kişi.
    BAYSAN: (TR) Zengin, tanınmış.
    BAYSU: (TR) (bkz. Baysan).
    BAYSUNGUR: (TR) Akkoyunlu hükümdarlarından.
    BAYTAL: (TR) Kısrak. 2. Bayır, yokuş.
    BAYTEKİN: (TR) (bkz. Baytal).
    BAYTUGAY: (TR) (bkz. Tugay)
    BAYTÜZE: (TR) (bkz. Tüze).
    BAYTÜZÜN: (TR) (bkz. Tüzün).
    BAYÜLKEN: (TR) (bkz. Ülgen).
    BEDAYİ: (AR) Eşi benzeri olmayan güzel, mükemmel, yeni şeyler.
    BEDEL: (AR) Değer, kıymet. Bir şeyin yerine verilen, yerini tutan şey, karşılık.
    BEDİ: (AR) Bir şeyi örneği olmadığı halde meydana getiren. Yoktan vareden. Allah'ın 99 isminden birisidir. Güzel, güzellik.
    BEDİD: (FAR) Meşhur, görünür, açık meydanda.
    BEDİH: (AR) Şan ve şerefi büyük olan.
    BEDİHİ: (AR) Besbelli, açık-apaçık.
    BEDİR: (AR) Dolunay, ondört gecelik ay.
    BEDİRHAN: (FAR) İleri görüşlü, aydın lider.
    BEDREDDİN / BEDRETTİN: (AR) Din'in nuru, ışığı. Dinin aydınlığı, dinde bilgelik.
    BEDRİ: (AR) Er. 1. İçi altın dolu kese. Ay'la ilgili, ayın ondördü gibi güzel.
    BEDRÜLCEMAL: (AR) Ay yüzlü.
    BEDÜK: (TR) Büyük, yüce, gösterişli, önemli.
    BEDİR: (AR) Ayın ondördü. Dolunay. Ay.
    BEDİRHAN: (AR-TR) Ay+ Han gibi Bedir + Han
    BEDRETTİN: (AR) Bedreddin. Ayın ondördü gibi ışık saçan, temiz ve yüce
    BEDRİ: (AR) Ay gibi, aya benzeyen, Aya ait
    BEHÇET / BEHCET: (AR) Sevinç. Güzellik, güleryüzlülük. Şirinlik.
    BEHİÇ: (AR) Şen, güzel, güleryüzlü adam.
    BEHLÜL: (AR) Çok gülen, çok gülücü. Hayır sahibi, çok iyi adam.
    BEHMAN: (FAR) Filan filanca. Fars takviminde 11. ay'a ve her ayın 2. gününe karşılıktır.
    BEHMAR: (FAR) Çok ziyade, fazla.
    BEHNAN: (AR) Güleç, güler-yüzlü, iyi huylu ve daima gülen adam.
    BEHRAM: (FAR) Merih yıldızı. Her ayın 20. günü.
    BEHZAD / BEHZAT: (AR) Ressam, minyatürcü.
    BEKATA: (TR) İleri gelen, saygın. Soylu, isim yapmış sülaleden.
    BEKBARS: (TR) (bkz. Bekata).
    BEKDEMİR: (TR) (bkz. Bekata).
    BEKDİL: (TR) Doğru sözlü, mert. Gönlü zengin.
    BEKİL: (AR) Yakışıklı, süslü delikanlı, genç.
    BEKİR: (AR) Sabahları erken kalkmayı alışkanlık edinen kimse, bakir.
    BEKRİ: (AR) El değmemiş, Bakir, Tertemiz, bozulmamış.
    BEKRİYE: (AR) Her şeyin evveli, ilk çocuk. Genç ve taze kız. Dişi deve yavrusu.
    BEKSAN: (TR) Tanınmış, ünlü, saygın. Bey ünvanı taşıyan.
    BEKTAŞ: (FAR) Yaşıt, Akran. Eş, müsavi.
    BEKTÖRE: (TR) Güçlü, değişmez töreleri olan, törelerine bağlı.
    BENDER: (FAR) Deniz veya büyük nehir üzerindeki liman. Ticaret limanı.
    BENGİ: (TR) Sonu olmayan, hep kalacak olan, sonsuz, ebedi.
    BENGİALP: (TR) (bkz. Bengi).
    BENGİSAN: (TR) (Bengi).
    BENGİSOY: (TR) (bkz. Bengi).
    BERA: (AR) Fazilet. Seçkin olma vasfı. Olgunluk.
    BERAT: (AR) Resmi belge, imtiyaz belgesi.
    BERCA: (FAR) Yerinde tam doğru ve münasip.
    BEREN: (TR) Güçlü, kuvvetli, akıllı.
    BERGİN: (TR) (bkz. Berkin).
    BERHUZ: (FAR) Dağarcık, torba.
    BERİ: (AR) Salim, kurtulmuş. Temiz, Arınmış.
    BERİD: (AR) Haberci.
    BERİN: (FAR) En yüksek, çok yüce. Soylu.
    BERK: (TR) Sağlam, kuvvetli. Katı, sert. Şiddetli.
    BERKA: (AR) Kuzey Afrika'da eski bir şehir.
    BERKAN: (AR) Şakıma, parıldama. Kıvırcık tüylü kuzu postu kürkü.
    BERKANT: (TR) Güçlü, bozulmaz, yemin.
    BERKAY: (TR) (bkz. Berk).
    BERKE: (TR) Kama. Altınordu hükümdarı.
    BERKEL: (TR) Güçlü el.
    BERKER: (TR) Güçlü, sağlam kişilikli.
    BERKİ: (TR) Şimşek gibi parlak.
    BERKİN: (TR) Sağlam güçlü kuvvetli.
    BERKKAN: (TR) Güçlü soydan gelen.
    BERKMAN: (TR) Güçlü, sağlam, kişilikli.
    BERKSAN: (TR) Güçlü tanınan kimse.
    BERKSOY: (TR) (bkz. Berksan).
    BERKSU: (TR) Soğuk ve keskin su.
    BERKÜN: (TR) Sağlam, güçlü tanınmış.
    BESALET: (AR) Korkusuzluk, yüreklilik.
    BESİM: (AR) Güleryüzlü, güleç adam.
    BEŞAREDDİN / BEŞARETTİN: (AR) Dinin müjdesi.
    BEŞİR: (AR) Müjde getiren müjdeci. Güleryüzlü güleç adam.
    BETİK: (TR) Yazılı olan şey, yazılmış yapıt.
    BETİM: (TR) Bir nesnenin kendine özgü belirtilerini tam ve açık bir biçimde, söz ya da yazıyla anlatma, tasvir. Herhangi bir şeyin resmi ya da heykeli.
    BEYAN: (AR) Bildirme, söyleme, açıklama. Belli apaçık.
    BEYATİ: (AR) Gece uyuma, gece iş görme, geceyi işiyle geçirme. Türk müziğinin en eski makamlarından.
    BEYAZIT: (AR) (Bkz. Bayezit)
    BEYBOLAT: (TR) Çelik gibi güçlü, saygın kimse.
    BEYBARS: (TR) (bkz. Baybars).
    BEYCAN: (TR) (bkz. Beybolat).
    BEYHAK: (AR) Horasan'ın Nişabur eyaletinde bir bölge.
    BEYKAL: (TR) (bkz. Beycan).
    BEYKAN: (TR) (bkz. Beycan).
    BEYREK: (TR) Çok nazik, efendi, bey. Hüzünlü.
    BEYSAN: (TR) (bkz. Beycan).
    BEYSUN: (TR) Nazik insan.
    BEYZADE: (FAR-TR) Beyoğlu. Soylu kimse.
    BİCAN: (FAR) Cansız, ruhsuz. Canını esirgemeyen, şehit.
    BİLAL: (AR) Su gibi ıslatan, ıslatış, ıslaklık.
    BİLAN: (TR) Süslü ve işlemeli kılıç kemeri.
    BİLAY: (TR) Ay gibi asil ol.
    BİLDAR: (FAR) Bel, belleyen, yer kıran, kürek çeken.
    BİLEK: (TR) Güç, kuvvet.
    BİLEN: (TR) Bilgili, görgülü, anlayışlı.
    BİLGE: (TR) Bilgili, iyi geniş, derin, bilgi sahibi kimse.
    BİLGEALP: (TR) (bkz. Bilge).
    BİLGEHAN: (TR) Göktürk hakanı (683-734). Babası Kutluğ İlteriş Han'dır.
    BİLGEKAĞAN: (TR) (bkz. Bilge). Bilge Kağan (683-734). Göktürk hakanı. İkinci Göktürk hanedanlığının kurucusu.
    BİLGEKAN: (TR) Bilgin soydan gelen.
    BİLGER: (TR) Akıllı, bilgili, bilge, bilgin.
    BİLGİN: (TR) Bilgili kişi,alim.
    BİLKAN: (TR) Bilgili.
    BİLMEN: (TR) Bilen, anlayan, bilgili.
    BİLTAY: (TR) (bkz. Bilmen).
    BİNALİ: (AR) Ali'nin oğlu.
    BİNALP: (TR) Yiğitler.
    BİNKAN: (TR) Soylu kanlar.
    BİRANT: (TR) Özel, tek yemin. Özelliği olan yemin.
    BİRAT: (TR) Asil, soylu, bir aileye mensup. İlk erkek çocuğa verilen isim.
    BİRAY: (TR) Ay gibi tek, eşsiz.
    BİRCAN: (TR) Tek, eşsiz.
    BİRGE: (TR) Kamçı. Birlikte, beraber.
    BİRGİT: (TR) Birleşik, birleşmiş, birlik almış.
    BİRHAN: (TR) Tek yönetici.
    BİRKAN: (TR) Soylu.
    BİRKE: (AR) Büyük havuz. Gölcük. Göğüs.
    BİROL: (TR) Tek ad, bir ol.
    BİRTAN: (TR) Bir tane, tek.
    BİRUN: (FAR) Dışarı. Dış harici. Osmanlı Devleti'nde saray dışında görevli memurlar.
    BİSTAMİ: (FAR) (bkz. Bistem).
    BİSTEM: (FAR) Horasan eyaletinde El-Bürz eteklerinde bir şehir. 2. Bistam tarafından kurulduğu için bu ismi almıştır. Elmaslarıyla ünlüdür.
    BİŞAR: (FAR) Esir tutsak. Altın, gümüş kakmalı işlemeler. Saçılan şey, saç. Güçsüz, dermansız.
    BOĞAÇ: (TR) Küçük yaşta boğa öldürdüğü için kendisine bu ad verilen, Dede Korkut hikayelerindeki bir kahraman. Dirse Han'ın oğlu.
    BOĞAÇHAN: (bkz. Boğaç).
    BOĞATAŞ: (TR) Ünlü Türk beylerinden biri.
    BOLGAN: (TR) Eski Türk adlarından.
    BOLHAN: (TR) (bkz. Bolgan).
    BORA: (İTA) Araziden çıkan şiddetli rüzgar.
    BORAN: (Tür.) Rüzgar, şimşek, gökgürültüsü, sağanak yağmurun birlikte olduğu iklim olayı.
    BORANALP: (bkz. Boran).
    BORATAY: (bkz. Boran).
    BOYLAN: (TR) Kibirli, mağrur.
    BOYRAZ: (TR) Kuzey rüzgarı.
    BOYSAN: (TR) Uzun boylu, yakışıklı delikanlı.
    BOYSEL: (TR) Uzun boylu.
    BOZBEY: (TR) Kır beyi, gri.
    BOZBORA: (TR) Fırtına.
    BOZDOĞAN: (TR) Bir şahin türü.
    BOZER: (TR) Beyaz tenli.
    BOZKAYA: (TR) (bkz. Bozer).
    BOZKURT: (TR) Göktürk efsanelerinde yer alan kutsal hayvan.
    BOZUN: (TR) Büyük Selçuklu emirinin adı. Sürülmemiş tarla.
    BOZYEL: (TR) Yağmur getiren lodos rüzgarı.
    BOZYİĞİT: (TR) (bkz. Bozer).
    BÖKE: (TR) Kahraman, güçlü kimse. Önder, başkan, reis. Kabadayı, cesur efe. Güreşçi, pehlivan.
    BÖRÇETİN: (TR) Tarihçilere göre Türkleri Ergenekon'dan kurtaran demircinin adı.
    BUDAK: (TR) Ağacın dal olacak sürgünü. Dal. Dalın gövde içindeki sert bölümü.
    BUDUN: (TR) Halk, kavim, ahali.
    BUDUNALP: (bkz. Budun).
    BUĞRA: (FAR) Büyük erkek deve, iki hörgüçlü deve. Turna kuşu, sürünün önünde uçan turna.
    BUĞRAHAN: (FAR-TR) Bkz. Buğra
    BUHRİ: (AR) Tütsüye ait. Denize ait.
    BUKA: (AR) Ülke, yer. Büyük bina. Ben, benek.
    BULAK: (TR) Kaynak, pınar, çeşme.
    BULUT: (TR) Su buharlarının yoğunlaşmasıyla meydana gelen ve gökyüzünde farklı yükseklikte bulunan kütle.
    BUMİN: (TR) Baykuş, Puhu kuşu. Göktürk devletinin kurucusu (Öl. 552).
    BUMİNHAN: (TR) (bkz. Bumin).
    BURAK: (AR) Berk sözcüğünden (Yıldırımdan) türetilmiştir.
    BURÇ: (AR) Süryanice Burgus kelimesinin Arapçalaştırılmış biçimi.Kalenin köşelerine yapılan daha yüksek ve daha kalın çıkıntı kule. Güneşin ayrıldığı oniki kısımdan herbiri.
    BURÇAK: (TR) Baklagillerden, taneleri yemiş olarak kullanılan bir bitki.
    BURÇHAN: (TR) (bkz. Burç).
    BURHAN: (AR) Delil, kanıt. İlahi aydınlık.
    BURHANEDDİN / BURHANETTİN: (AR) Dinin delili.
    BURKAN: (Tür.) Uygur Türklerinin Budaya verdikleri ad.
    BURKHAN: (TR) Put, heykel, Buda heykeli.
    BUYAN: (TR) Mutluluk, uğur, talih.
    BUYRUK: (TR) Belirli bir davranışta bulunmaya zorlayıcı güç. Emir. Direktif.
    BUYRUKALP: (bkz. Buyruk).
    BÜLENT: (FAR) Yüce yüksek, ala, ulu.
    BÜNYAMİN: (AR) Yakup peygamberin en küçük oğlu. İbranice Sözcük anlamı: Sağ elin oğlu
    BÜRGE: (TR) Bir yerde duramayan canlı, taşkın kimse.
    BURKAN: (AR) Yanardağ, volkan.

    Bir ülkenin geleceği mühendislerinin becerisi ile sınırlıdır..!
    Taklitlerimden ve WebKutlu.Com taklitlerinden sakının

  3. #3
    By.Kutlu - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Çevrim Dışı Patron
    Üyelik tarihi
    Jul 2009
    Bulunduğu yer
    İzmir
    Mesajlar
    8.106
    Tecrübe Puanı
    10

    Standart Cevap: İsimlerin Anlamı

    CABBAR: (AR) Güç ve kuvvet sahibi kimse
    CABGU: (AR) Efendi. Bey. İleri gelen, saygın kimse.
    CABİR: (AR) Cebreden, zorlayan. Galip gelen. Aziz ve kuvvetli olan.
    CAFER: (AR) Küçük akarsu. Çay.
    CAHİD / CAHİT: (AR) Cehdeden, elinden geldiği kadar çalışan.
    CAHİZ: (AR) Gözü pek, yürekli, cesur kimse. Patlak gözlü. Daha çok lakap olarak kullanılmıştır.
    CAİZ: (AR) Geçer. İşlenmesi, yapılması uygun anlamında.
    CALİB: (AR) Çekici, celbedici, cazib.
    CALP: (AR) Güçlü, kuvvetli, gayretli.
    CAN: (FAR) Can, ruh. Hayat. Güç, kuvvet, hayatiyet, dirilik. Gönül, yakın dost, çok sevilen arkadaş.
    CANAL: (TR) Gönül al. Kendini sevdir, sevilen biri ol.
    CANALP: (TR) Özünde yiğitlik, güçlülük olan kimse. Cana yakın yiğit.
    CANAY: (TR) Ay gibi temiz, saf, parlak kimse.
    CANAYDIN: (TR) Özü temiz, aydınlık ruhlu kimse.
    CANBEK: (TR) Özü pek. Güçlü kişilikli kimse.
    CANBERK: (TR) Güçlü, sağlam kimse.
    CANBEY: (TR) Canım gibi sevgili.
    CANBULAT: (TR) CAN+POLAT 'tan Canbulat. Çelik gibi güçlü can.
    CANDANER: (TR) İçten, samimi, dost kimse.
    CANDAR: (TR) Silah taşıyan, can ve dar isimlerinden müteşekkil birleşik isim.
    CANDEĞER: (TR) Uğrunda can verilecek kadar güzel, değerli, sevilen.
    CANDEMİR: (TR) Özü güçlü, demir gibi sağlam kişilikli.
    CANDOĞAN: (TR) Cana doğan.
    CANEL: (TR) İçten uzatılan el, dostluk eli.
    CANER: (TR) Delikanlı, genç, dinamik. Can ve er kelimelerinden birleşik isim.
    CANFEDA: (FAR) Canını veren, özverili kimse.
    CANFER: (FAR) Aydın bilgili. Güçlü saygın.
    CANGİRAY: (TR) CAN+GİRAY. Giray,Eskiden Kırım hanlarının ve han ailesinden olan prenslerin kullandığı san
    CANGÜN: (TR) Doğduğu gün çok sevinilen kimse.
    CANGÜR: (TR) Canlı, neşeli kimse.
    CANİB/ CANİP: (AR) Ön taraf, cihet.
    CANKAN: (TR) Soyu temiz, asil kimse.
    CANKUT: (TR) Kişinin mutluluğu talihi, şansı, uğuru. Mutlu talihli kimse.
    CANOL: (TR) Canım ol, can gibi içten ol.
    CANSAL: (TR) Can ve sal kelimelerinden birleşik isim.
    CANSEN: (TR) Sen cansın, sevilensin.
    CANSER: (TR) CAN+ SER.
    CANSOY: (TR) Asil, soylu, cana yakın.
    CANSUN: (TR) Cansın'dan Cansun. Canını sunan.
    CANTEKİN: (TR) Tek can, eşsiz can.
    CANaaa: (TR) aaa canlı, aceleci.
    CANTÜRK: (TR) İyi hasletlere sahip Türk.
    CANVER: (TR) Canlı, haşere.
    CAVİD / CAVİT: (FAR) Sonrasız, sürekli kalacak olan, ebedi.
    CAZİM: (AR) Kesin. Kesin kararlı.
    CEBE: (AR) Zırh. Osmanlıda silah ihtiyacını karşılayan aracın adı.
    CEBEL: (AR) Dağ. Tarıma elverişsiz arazi.
    CEBERUT: (İBR) İbranice "kudret" anlamına gelmektedir.
    CEBİR: (AR) Zorlamak. Düzeltme, onarma. Kırık veya çıkık kemiği yerleştirip sarmak.
    CEBRAİL: (AR) Peygamberlere vahiy getiren dört büyük melekten biri. Cibril, İbranice Allahın kulu.
    CEHDİ: (AR) Uğraşan, çalışan. Çaba ve gayret gösteren.
    CEHİD / CEHİT: (AR) Çalışma, çabalama, uğraşma.
    CELADET: (AR) Gözüpeklik. Yiğitlik. Kahramanlık.
    CELAL: (AR) Büyüklük, ululuk azamet. Hiddet, öfke.
    CELALEDDİN/ CELALETTİN: (AR) Dini savunan. Dinin ululadığı, övdüğü.
    CELASUN: (TR) Kahraman, cesur, atak, delikanlı, yiğit. Genç sağlıklı, gürbüz.
    CELAYİR: (TR) Moğol kavminin bir kolu olup birçok kabileyi bünyesinde toplamıştır.
    CELİL: (AR) Büyük, ulu. (bkz. Celal). Allah için sıfat olarak kullanılır. Osmanlı devletinde vezir ve müşir rütbelerinde bulunanlar için bu sıfat kullanılırdı. Güzel sanatlarda bir yazı stili.
    CELİLAY: (AR-TR) Ulu, yüce ay.
    CELVET: (AR) Yerini yurdunu terk etmek. Tasavvufta, kulun, Allanın sıfatlarıyla halvetten çıkışına ve fena fillahda fani oluşuna denilir.
    CEM: (AR) Toplama, biraraya getirme, yığma. Hükümdar, şah.
    CEMAL: (AR) Yüz güzelliği, zahiri ve batıni güzellik. Allah'ın rahmetle tecellisi. Allah'ın lütuf, ihsan, rıza sıfatlarının karşılığı.
    CEMALLEDDİN/ CEMALETTİN: (AR) Dinin cemali, parlak yüzü.
    CEMALULLAH: (AR) Allah'ın lütfü, bağışı.
    CEMİL: (AR) Güzel erkek. İyilikle anma. Eskiden okullarda verilen başan kağıdı.
    CEMRE: (AR) Ateş. Kor halinde ateş. Şubat ayında azar azar artan sıcaklık.
    CEMŞİD/ CEMŞİT: (FAR) Mitolojide İran'ın efsanevi dördüncü şahı.
    CENAB/ CENAP: (AR) "Yan"manasına gelir. Şeref, onur ve büyüklük terimi olarak kullanılır.
    CENAN: (AR) Yürek, gönül kalp
    CENGAVER: (FAR) Savaşçı, silahşor. Savaşı seven, savaşkan, dövüşken.
    CENGEL: (FAR) Orman.
    CENGER: (FAR) (bkz. Cengaver).
    CENGİZ: (TR) Cengiz Han. Moğol İmparatorluğu'nun kurucusu, asıl adı Timuçin'dir. Moğolcada Çing sıfatının çoğulu olarak, güçlü, kuvvetli anlamındadır.
    CENK: (FAR) Harp, savaş, kavga.
    CENKER: (FAR-TR) İyi savaşan, savaşçı.
    CERİB: (AR) Hububat için kullanılan bir ölçek.
    CERİR: (AR) İp, halat. Yular anlamında.
    CERİT: (AR) Verimsiz çorak yer. Bekar.
    CESİM: (AR) İri, büyük, kocaman, ulu, mühim.
    CESİMİ: (AR) İri, büyük.
    CESUR: (AR) Er. - Cesaretli, yürekli, yiğit, gözüpek, atılgan.
    CEVAD / CEVAT: (AR) Cömert, eli açık. İhsan eden.
    CEVAHİR: (AR) Cevherler, elmaslar, kıymetli taşlar. Mayalar, özler.
    CEVAN: (FAR) Genç, taze, delikanlı. (bkz. Civan).
    CEVDET: (AR) İyilik, güzellik. Olgunluk. Büyüklük. Tazelik. Kusursuzluk.
    CEVHER: (AR) Öz, maya. Başlı başına, kendiliğinden olan. Tıynet, cibilliyet, soydan gelen, haslet, tabii istidat. Kıymetli taş. Ebcet hesabında yalnız noktalı harfleri hesaplamaya dayanan tarih düşürme şekli. Kılıç namlusuna yapılan menevişli süs.
    CEVVAL: (AR) Koşan, dolaşan, hareket eden, canlı.
    CEVZA: (AR) Güneşin Mayıs ayında girdiği ikizler burcu.
    CEYHAN: (TR) Güney Anadolu'da Toroslar'dan doğan ve Akdeniz'e dökülen nehir.
    CEYHUN: (TR) Orta Asya'da Amu-Derya'ya Arap ve Farslıların vermiş olduğu ad. Tevrat'a göre cennetin 4 nehrinden biri.
    CEZLAN: (AR) Mutlu.
    CEZMİ: (AR) Cezm ile ilgili. Kesin karar ve niyete ait. Kesmek.
    CEZRİ: (AR) Kökle ilgili, kökten.
    CEZZAR: (AR) Deve kasabı. -Daha çok lakab olarak kullanılır.
    CİHAD / CİHAT: (AR) Savaş. Din uğrunda düşmanla savaşma.
    CİHAN: (FAR) Dünya, alem, kainat, yeryüzü, yerküresi. Dünyada yaşayan insanların tümü.
    CİHANER: (FAR) Dünyaya bedel kişi, yiğit.
    CİHANGİR: (FAR) Dünyaya egemen olan, dünyayı zabteden kimse. Fatih. Osmanlı şehzadelerinin ortak adıdır.
    CİHANMERT: (FAR) (bkz. Cihaner).
    CİHANNUR: (FAR) Dünyayı aydınlatan, nurlu, ışıklı.
    CİHANSER: (FAR) Cihan'ın başı.
    CİHANŞAH: (FAR) Cihan'ın şah'ı.
    CİLASUN: (TR) Babayiğit, boylu, boslu, delikanlı, gürbüz.
    CİNAN: (AR) Cennetler, yedi göğün üstündeki Arş ile Kürsi'nin altındaki sekiz cennet.
    CİNUÇEN: (TR) Üstün, galip, zafer kazanmış.
    CİVAN: (Fars.) Genç, delikanlı, yakışıklı. (bkz. Cevan).
    CİVANBAHT: (FAR) Mutlu, şanslı (kimse).
    CİVANMERT: (FAR) Cömert, eli açık genç, delikanlı.
    COŞAN: (TR) Coşku duyan, heyecanlı (kimse).
    COŞAR: (TR)(bkz. Coşan).
    COŞKUN: (TR) Coşmuş, galeyana gelmiş. Duyarlı, aşın hareketli.
    COŞKUNER: (TR) Coşan kimse.
    COŞKUNSU: (TR) Sel, gürültüyle akan su.
    CÖMERT: (Tür.) Elinde olanı harcayan, eli açık. Başkalarına yardımdan kaçınmayan.
    CUDİ: (AR) Cömert, eli açık. İyilik severlikle ilgili. Dicle nehri kıyısında bir dağ. Nuh'un gemisinin tufandan sonra bu dağın üzerinde durduğu söylenir.
    CUMA: (AR) Haftanın beşinci günü. Müslümanların ibadet ve Bayram günü. Cuma günü kılınan öğle namazı. Toplanma.
    CUMALİ: (TR) Cuma günü doğan.
    CUMHUR: (AR) Halk, ahali. Kalabalık, başıboş kalabalık. Takım, heyet.
    CÜBEYR: (AR) Küçük kahraman, küçük yiğit.
    CÜNEYD / CÜNEYT: (AR) Küçük asker, askercik.
    ÇAĞA: (TR) Çocuk.
    ÇAĞAÇAR: (TR) Çağ açacak kimse.
    ÇAĞAKAN: (TR) Çağı yakalayan, çağdaş.
    ÇAĞAN: (TR) Bayram, şenlik.
    ÇAĞANAK: (TR) Körfez, liman.
    ÇAĞAR: (TR) Bayram. Kalın ve kuvvetli deve kösteği. Doğan kuşu.
    ÇAĞATAY: (TR) Yavru at, tay. Doğu Türklerine, lehçelerine dayanılarak verilan ad.
    ÇAĞILI: (TR) Çağla ilgili. Çakıl. Çağla.
    ÇAĞIN: (TR) Yıldırım, şimşek.
    ÇAĞKAR: (TR) Canlı, dinamik, çalışkan.
    ÇAĞLAR: (TR) Çağlayan, şelale (bkz. Şelale).
    ÇAĞMAN: (TR) Çağın insanı.
    ÇAĞNUR: (TR) Çağın nuru, zamanın nuru.
    ÇAĞRI: (TR) Çakır gözlü. Mavi hareli göz.
    ÇAKA BEY: (TR) Oğuzların Çavuldur boyundan olan Türk beyi. XI. yy. ilk yarısında İzmir bölgesinin hakimi oldu.
    ÇAKAR: (TR) Parıldayan, ışık veren.
    ÇAKIR: (TR) Mavimsi, mavi renkli, gri benekli gözleri olan kişi.
    ÇAKMAN: (TR) Amacına erişen, ulaşan kimse. Süt mavisi.
    ÇAKMUR: (TR) Yarı uykulu bakış. Sert taş. Pinti.
    ÇALAPKULU: (TR) Tanrı kulu.
    ÇALAPÖVER: (TR) Tanrı'nın övgüsüne mazhar olmuş kişi.
    ÇALGAN: (TR) Yatağı taşlık olan ve gürültüyle akan su.
    ÇALKIN: (TR) Alev.
    ÇAPAN: (TR) Tatar, ulak, postacı.
    ÇAVAŞ: (TR) Güneş. Güneşli yer. Güney.
    ÇAVLAN: (TR) Büyük çağlayan.
    ÇAVLI: (TR) Ava alıştırılmamış doğan.
    ÇAYKARA: (TR) Küçük akarsu, yazın kuruyan küçük akarsu.
    ÇELEBİ: Efendi, nazik ve kibar. Şehir terbiyesi almış okuryazar kimse. Osmanlı devletinin ilk devirlerinde şehzadelere verilen unvan.
    ÇELEN: (TR) Yakışıklı delikanlı. Tepelerin kar tutmayan kuytu yeri. Açıkgöz, becerikli, kurnaz. Evlerin dışında bulunan saçak.
    ÇELİK: (TR) Su verilip sertleştirilen demir. Çok güçlü kuvvetli. Kısa kesilmiş dal.
    ÇELİKEL: (TR) Çelik gibi güçlü el.
    ÇELİKER: (TR) Çelik gibi güçlü kimse.
    ÇELİKHAN: (TR) Güçlü hakan, yönetici.
    ÇELİKKAN: (TR) Güçlü soydan gelen kimse.
    ÇELİKÖZ: (TR) (bkz. Çelik).
    ÇELİKSU: (TR) (bkz. Çelik).
    ÇELİKYAY: (TR) Güçlü, kuvvetli.
    ÇERAĞ: (FAR) Yağ kandili, lamba, mum. Atın şaha kalkması.
    ÇERME: (TR) Çay kıyılarında sulu ve yeşil yer. Kaynak.
    ÇEŞMAN: (FAR) Gözler.
    ÇEŞPAN: (FAR) Layık, uygun, münasip, yakışır.
    ÇERİ: (TR) Asker, savaşçı.
    ÇETİN: (TR) Sert, işlenmesi, elde edilmesi, çözümü zor, sarp, müşkil.
    ÇETİNALPTR) (bkz. Alp).
    ÇETİNAY: (TR) (bkz. Çetin).
    ÇETİNEL: (TR) (bkz. Çetin).
    ÇETİNER: (TR) (bkz. Çetin).
    ÇETİNÖZ: (TR) (bkz. Çetin).
    ÇETİNSOY: (TR)(bkz. Çetin).
    ÇETİNSU: (TR) (bkz. Çetin).
    ÇEVAR: (TR) Sabah vakti.
    ÇİNTİK: (TR) Çabuk davranan, hızlı ve hareketli.
    ÇEVİKCAN: (bkz. Çevik).
    ÇEVRİM: (TR) Sınır. Girdap. Sürekli ve düzenli değişme.
    ÇIDAM: (TR) Sabır, tahammül.
    ÇINAR: (FAR) Çınar ağacı.
    ÇIRAĞ: (FAR) Meşale, ışık, kandil (bkz. Çerağ).
    ÇİLE: (FAR) Zevk ve sefadan el çekerek kuytu bir yerde yapılan ibadet. Eziyet, sıkıntı. İbrişim, yün vs. demeti.
    ÇİLTAY: (TR) Üzerinde benekler bulunan tay.
    ÇİNEL: (TR) Doğru, dürüst, namuslu kimse.
    ÇİNER: (TR) (bkz. Çinel).
    ÇİNTAY: (TR) Soylu at.
    ÇİNUÇİN: (TR) Üstün, galip, zafer kazanmış.
    ÇİRAY: (FAR) Yüz çizgileri, yüz güzelliği. Beniz, yüz. İnsan resmi.
    ÇİRE: (FAR) Maharetli, becerikli. Kahraman, yiğit.
    ÇOĞA: (TR) Çocuk, yavru.
    ÇOĞAHAN: (TR) (bkz. Çoğa).
    ÇOĞAN: (TR) Kökü ve dalları sabun gibi köpüren bitki, çöven.
    ÇOĞAŞ: (TR) Güneş.
    ÇOĞUN: (TR) Çok defa, ekseriya.
    ÇOKAY: (TR) Köy zengini, çiftlik sahibi.
    ÇOKMAN: (TR) Topuz, gürz.

    Bir ülkenin geleceği mühendislerinin becerisi ile sınırlıdır..!
    Taklitlerimden ve WebKutlu.Com taklitlerinden sakının

  4. #4
    By.Kutlu - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Çevrim Dışı Patron
    Üyelik tarihi
    Jul 2009
    Bulunduğu yer
    İzmir
    Mesajlar
    8.106
    Tecrübe Puanı
    10

    Standart Cevap: İsimlerin Anlamı

    DADAŞ: (TR) Erkek kardeş. Delikanlı, babayiğit.
    DAFİ: (AR) Defeden, gideren. Savan, savuşturan, iten.
    DAĞAŞAN: (TR) Dağ aşan.
    DAĞDELEN: (TR) Dağ delen.
    DAĞHAN: (TR) Eski Türklerde dağ tanrısı.
    DAĞTEKİN: (TR) (bkz. Dağaşan).
    DAHİ: (AR) Üstün zeka sahibi.
    DAİM: (AR) Devamlı sürekli, her zaman.
    DALAN: (TR) Biçim, şekil. İnce, narin, zarif.
    DALAYER: (TR) Deniz adamı.
    DALDAL: (TR) Kahraman, yiğit.
    DALGA: (TR) Denizin yel esince oynayıp kabarması. Denizde hareketli su kütlesi.
    DALOKAY: (TR) Çok beğenilen.
    DAMAN: (FAR) Etek. Bir dağ silsilesinin eteğinde uzanan bölge.
    DANİŞ: (FAR) Bilim, bilgi, ilim.
    DANİYAL / DANYAL: (İBR) Bir peygamber. Sözcük: "Tanrı benim yargıcımdır" anlamına gelir.
    DARCAN: (TR) Aceleci, sıkıntılı. Serçe.
    DARGA: (TR) Başkan, lider.
    DAVUD / DAVUT: (İBR) Kendisine kitap olarak Zebur'un gönderildiği büyük peygamberlerden biri.
    DEDE: (TR) Ana ve babanın babası. Ced, ata. Çok yaşlı kimse. Mevlevilikte çile doldurmuş, dervişlik gayesine erişmiş ve dergahta hücre sahibi olmuş kimse. Bektaşilerde şeyh, baba.
    DEĞER: (TR) Bir şeyin tam karşılığı, kıymet, baha. Layık. Bir şeyin sahip olduğu yüksek vasıf.
    DEHNA: (AR) Kızıl. Kumun rengi dolayısıyla Arabistan'da ıssız iller adıyla anılan bir çölün adı.
    DEHRİ: (AR) Dünyanın sonsuzluğuna inanıp öteki dünyayı inkar eden, ruhun da cesetle birlikte öldüğüne inanan. Materyalist.
    DELAL: (AR) İnsana hoş, sevimli görünen hal, naz, işve.
    DELFİN: (YUN) Yunus balığı.
    DEMİR: (TR) Dayanıklı ve kullanış sahası geniş, mavimsi esmer renkli bir maden. DEMİRAĞ: (TR) Demirden ağ.
    DEMİRALP: (TR) Demir gibi sağlam ve yiğit.
    DEMİRAY: (TR) Demir gibi.
    DEMİRCAN: (bkz. Demirağ).
    DEMİRDELEN: (bkz. Demirağ).
    DEMİREL: (TR) Demir gibi güçlü eli olan.
    DEMİRER: (TR) Demir gibi güçlü kimse.
    DEMİRHAN: (TR) Güçlü hükümdar.
    DEMİRKAN: (TR) Güçlü soydan gelen.
    DEMİRMAN: (TR) Demir gibi güçlü sağlam kimse.
    DEMİRÖZ: (TR) Özü demir gibi güçlü olan.
    DEMİRŞAH: (bkz. Demirhan).
    DEMİRTEKİN: (bkz. Demirhan).
    DEMİRTUĞ: (bkz. Demirtekin).
    DEMREN: (TR) Okun ucuna geçirilen demir ya da kemik parçası.
    DENGİZ: (TR) (bkz. Deniz).
    DENGİZER: (TR) Denizci.
    DENİZ: (TR) Büyük su kütlesi. Büyük su kütlesindeki dalgalanma.
    DENİZALP: (TR) Yiğit denizci.
    DENİZCAN: (TR) (bkz. Denizalp).
    DENİZER: (TR) Deniz adamı, denizci.
    DENİZHAN: (TR) Denizlerin hakimi, yöneticisi. Eski Türklerde Deniz tanrısı.
    DERBEND: (AR) Kapılar kapısı.
    DEREM: (FAR) Para, akçe.
    DERİM: (TR) Çadır.
    DERMAN: (FAR) İlaç. Çare. Takat, kuvvet, güç.
    DERSU: (TR) Hepsi, kamilen, baştan başa hep.
    DERVİŞ: (FAR) Alçakgönüllülüğü ve yoksulluğu kabul eden veya bir tarikata bağlı bulunan kimse. Fakir ve muhtaç kimse. Daha çok lakap olarak kullanılır.
    DERYA: (FAR) Deniz, büyük nehir.
    DERYAB: (FAR) Akıllı, anlayışlı.
    DERYACE: (FAR) Küçük deniz. Göl.
    DEVAN: (FAR) Koşan, seğirten, hızlı yürüyen. Koşmak. Süratle, hızla gitmek.
    DEVLEDDİN / DEVLETTİN: (AR) Dinin mutluluğu, uğuru, büyüklüğü.
    DEVLET: (AR) Bir hükümet dairesinde teşkilatlandırılmış olan siyasi topluluk.
    DEVRAN: (AR) Dünya, felek. Zaman. Talih, yazgı.
    DEVRİM: (TR) Hareket halinde bir şeyin bir eğri çizerek dönmesi, devretmesi. Köklü değişiklik, inkılap. Eski olduğu fark edileni yıkıp yerine yeni olduğu farz edileni koymak. İhtilal.
    DİCLE: (TR) Yakındoğu'nun Türkiye'den doğan ve Mezopotamya'dan Basra Körfezine dökülen nehirlerden biri.
    DİCLEHAN: (TR) Dicle'nin hükümdarı.
    DİKÇAM: (TR) Çam gibi uzun. :-):-):-):-)netli.
    DİKMEN: (TR) Koni biçiminde sivri tepe. Dağların en yüksek yeri. Yayla.
    DİLAN: (FAR) Gönüller, yürekler.
    DİLAVER: (FAR) Yiğit, yürekli.
    DİLAZAD: (FAR) Gönlü bir şeyle ilgili olmayan, gönlü rahat. Özgür.
    DİLERCAN: (FAR) Dilekte, istekte bulunan.
    DİLGE: (TR) Güzel konuşan kimse.
    DİLHAN: (FAR) Gönülden söyleyen, içten konuşan.
    DİLHUN: (FAR) İçi kan ağlayan.
    DİLSAFA: (FAR) Gönlü şen, rahat, dertsiz.
    DİLSAZ: (FAR) Gönül yapan.
    DİLSUZ: (FAR) Gönül yakan, yürek yakıcı.
    DİLŞAD: (FAR) Gönlü hoş, sevilmiş.
    DİLŞAH: (FAR) Gönül hükümdarı, şahı.
    DİNÇ: (TR) Gücü kuvveti yerinde ve sağlıklı.
    DİNÇAY: (TR) Kuvvetli ay.
    DİNÇER: (TR) Kuvvetli kimse, genç, erkek, yiğit.
    DİNDAR: (FAR-AR) Allah'a inanmış, bağlanmış olan kimse.
    DİRAYET: (AR) Zeka, bilgi, kavrayış.
    DİREM: (FAR) Akça, para. Gümüş para.
    DİRENÇ: (TR) Karşı koyan kuvvet, mukavemet.
    DİRİCAN: (TR) Güçlü, canlı kimse.
    DİRİĞ: (FAR) Esirgeme, acıma.
    DİRSEHAN: (TR) Dede Korkut hikayelerinde, çocuğu olmadığı için hor görülen sonra da Boğaç Han adında yiğit bir oğula sahip olan kahramanın adı.
    DİZDAR: (FAR) Kale muhafızı.
    DOĞA: (TR) Tabiat.
    DOĞAN: (TR) Kartalgillerden, alıştırılarak kuş avında kullanılan, yırtıcı bir kuş.
    DOĞANALP: (bkz. Doğan).
    DOĞANAY: (TR) Ayın ilk günleri.
    DOĞANBEY: (TR) Doğan gibi atik ve cesur bey.
    DOĞANBİKE: (bkz. Doğan).
    DOĞANER: (TR) Güçlü, kuvvetli, yiğit.
    DOĞANGÜN: (TR) Sabahın ilk ışıklan.
    DOĞANHAN: (bkz. Doğanbey).
    DOĞANTEN: (TR) Şafak vakti.
    DOĞAY: (TR) Ayın doğması.
    DOĞU: (TR) Doğma bölgesi. Güneşin doğduğu yön, şark.
    DOĞUHAN: (TR) Doğu ülkesinin hükümdarı, hakimi.
    DOĞUKAN: (TR) (bkz.. Doğuhan).
    DOLUNAY: (TR) Tam yuvarlak halde görünen ay, bedir.
    DORUK: (TR) Tepe, ağaç tepesindeki körpe filiz.
    DUHA: (AR) Kuşluk vakti.
    DUMRUL: (TR) Dede Korkut hikayelerinde geçen bir kahramanın adı.
    DURALİ: (bkz. Dursunali).
    DURAK: (TR) Yolu taşıyan araçların düzenli olarak durdukları yer. Durma, dinlenme. Cümle sonuna konulan nokta.
    DURAN: (TR) Hareketsiz halde bulunan, sabit.
    DURCAN: (TR) Canlı kal, ömrün uzun olsun.
    DURDU: (TR) Uzun ömürlü olması, yaşaması istenen çocuklara verilen ad.
    DURHAL: (TR) Hal üzere kal, olduğun gibi kal
    DURKAYA: (TR) Çocukları devamlı ölen ailelerin yeni doğan çocuklarına verdikleri isim.
    DURMUŞ: (TR) (bkz. Dursun).
    DURNA: (TR) Bir cins kuş. Turna.
    DURSUN: (TR) Çocukları devamlı ölen ailelerin yeni doğan çocuklarına verdikleri ad. DURSUNALİ: (TR-AR) Kız çocuğu olmayan ailelerin en son doğan erkek çocuklarına verdikleri isim.
    DURUALP: (TR) Özü temiz yiğit.
    DURUCAN: (TR) (bkz. Durualp).
    DURUKAN: (bkz. Durualp).
    DURUL: (TR) Berrak, saf duruma gel. Dibe çöken şey, tortu.
    DURUSAN: (TR) Temiz olarak tanınmış kimse.
    DURUSOY: (bkz. Durusan).
    DÜDEN: (TR) Yer altında akan suların kireçli tabakaları eriterek meydana getirdikleri tabii kuyu. Bataklık, girdap.
    DÜNDAR: (FAR) Eski Fars hükümdarı. Arkayı gözeten, koruyan asker.
    DÜRÜST: (FAR) Doğru, düzgün, sağlam. Bütün, tam.
    DÜZEY: (TR) Seviye karşılığı olarak uydurulmuş olmayan.
    DÜZGÜN: (TR) Girintisi, çıkıntısı, pürüzü olmayan. Düzeltilmiş, tesviye edilmiş. İyi düzen verilmiş. İntizamlı, nizamlı. Yolunda, rayında.

    Bir ülkenin geleceği mühendislerinin becerisi ile sınırlıdır..!
    Taklitlerimden ve WebKutlu.Com taklitlerinden sakının

   Benzer Konular
  1. Ayetel Kürsi Okunuşu ve Türkçe Anlamı

    By By.Kutlu in forum Sureler ve Dualar
    Cevaplar: 0
  2. İhlas Sûresi "Kul hüvallahü ehad" ve Türkçe Anlamı

    By By.Kutlu in forum Sureler ve Dualar
    Cevaplar: 0
  3. Koruyup Kollamak Deyiminin Anlamı

    By By.Kutlu in forum Bilgi Deposu
    Cevaplar: 0
  4. Gül'ün anlamı ve önemi.

    By By.Kutlu in forum Bilgi Deposu
    Cevaplar: 0
  5. Cevaplar: 1